kitap çıkartıp, metroda afişinin olmasını istiyorum.
(Gökçer Yelken sayesinde)
Minibüsteyim. Beşiktaş'a iniyorum Yıldız'dan. Birkaç yüz metrede bir trafik ışığı. Hava hatırladığım kadarıyla ılık. İndi, bindi, dur, kalk. Kaldırım kısmında yuvarlanıyorcasına bir hızda ve rahatsızlıkta yolculuk ediyorum. Seneler öncesine kadar her haftasonu geçtiğim, yoğun yokuş. Yanındakiyle, çocuğuna dair plan ve endişelerini paylaşan bir kadının anlattıkları, o zamanlara dair hikayemi hatırlattı; A B C D E. Kandırılmıştı, korku ve panik. Markaların desteklediği hayaller kuruyordu, markalar üzerine.
hayaller ve gerçekler çatışma halinde...
Çekip gitmek ister
Umut olmadığında, beklentiler asgari düzeyde. Sıkıntılar üzerine endişe kurmak yersiz ve plan yapmanın da lüzumu yok. Biraz da bellek kaybı ve geçmişe dair hayıflanmalara son verirsek; çok rahat. Her gün birbirinden farklı, ve sanki daha anlamlı. Rutinden uzak. Bol miktarda "Carpe diem", daha az "Déja vu".
Adalarda her yer at dışkısı kokar. Mecidiyeköy'e ise, egzos dumanı hakim. Pazar günü olmasına rağmen bir hengame hakim süreksiz kaldırımlara. Yollar daha tenha ama yine de tek tük geçen araçlar, bomboş çayırlarda fütursuzca koşturan yabani atlar misali tedirgin ediyor insanı. Sıkış tıkış binaların varlığı baskıyı arttırıyor: Mağazalar, manavlar, kasaplar, elektrikçiler, camcılar, kunduracılar, terziler, bilgisayarcılar, kuru temizleyiciler, kebapçılar, süpermarketler, tekel bayileri... Üst katlardaki evlerden birinde oturuyorum.
Tiyatronun kayan yazılarına bakar. "KÜÇÜK ADAM NE OLDU? ... BU BİR RÜYA" der oyun yazarları ona, veya adam üzerine alınır.
Fiziksel varlık tek başına ne kadar doyurucu değilse, hayati tehlike ile yüzleşildiği zaman köpekleşmek o kadar doğal bir durum. Belki bu dürtüden ötürü sefillik bile katlanılabilir bir hal. Değer veriyoruz tüketebilme durumuna. Daha da fazla harcayabileceğimiz günlerin hayalini kuruyoruz sonra. Bir yerinden tutunuyoruz sosyal bütüne. Bazen çürümüş bir daldayız. Kimi zaman genişliği oranında köklerden daha fazla beslenen bir kısımda, rahatız; ebedi bir durağanlık hakim. Ama güneşi unutuyoruz. Ağaç büyüdükçe yukarısı daha kalabalıklaşacak. Kararmaya başlayacak.
Önce durdu. Durağan kalmanın zorluğunu farkederek duruşunu bozdu. Hemen klişeler yağdı zihnine: "Değişmeyen tek şey ...", "Hiç bir şey imkansız...".
İster bir derse ait, ister kişinin kendisine özel bir defterin ilk sayfasına yazılanlar, ya da edebi, bilimsel daha da genel olarak parasal bir kitabın eser sahibine ait ilk paragraflar, tıpkı bu cümledeki gibi orta saha oyunları ile başlar. Bu, dünyadaki karnı tok insanlar tarafından gayet rahatlıkla anlaşılabilmek adına, futbol terim, durum ve hallerini kullanmak gibi sıradan bir tutumdur. Dolayısıyla ilk cümlem gayet sıradan oldu. Oysa daha samimi bir edayla herşeyin farkında olma ayrıcalığına dem vurulabilir. Bu farkındalığın bile üstüne yerleşerek dalga geçmenin sağladığı ebedi ranttan haz duyan kabarık bir libido ile şu biçimde bir girizgah daha marjinal olarak atfedilebilinirdi: "Burada okuyacaklarınızın çoğu, muhtemelen geçmiş zamanlarda başka kişilerce daha doğru ve anlaşılır biçimde ifade edilmiştir; lakin özne farkından kaynaklanan ifade biçimleri ayrı bir çeşni yaratsa da sonuç aynı olacaktır. Kısacası konu değişmedikçe aklın yolu bir denebilir.". Bu iddia ile başlayan bir tutanak boyunca, aklı selim davranmak gerekli öncelikle. Üzülerek belirtmeliyim; böyle bir sorumluluğu şu sıralar üstlenemeyeceğim.